otuz

Ayrılık yaktı tüm bu şehri. Kalbi hala atıyor olanlar sokaklarda alev alev koşarken, çığlıkları dumanların arasına sinsice karıştı. Ve bir zaman geldi ki hepimiz sadece acıyı soluduk. Ciğerlerimizde pütürlendi vedanın ebedi pıhtısı; hep orada kalacak olan. Vebalandık. Yeni şehirler yasaklandı her birimize. Oysa bulaşmazdı ayrılık. Onu talihsizce kapanların ruhunda habis şekillerde hapislere çökmüştü en derinlerde.

Şimdi bu şehirde, senin son öpücüğün tarafından parçalara ayrılmış tüm benciklerle karantinadayız. Hepimiz ayrılıklıyız. Zaten uhuyu da alıp götürmüşsün orospu! Yapıştıramıyoruz kendimi.

Bu Hİkayeyİ Sosyal Medyaya Aktar :

Hiç yorum yok

Yorum Gönder

- Yüreğin yukarıdaki yazıya yorum yazmak istiyorsa lütfen sesini dinle, hem bedava!

- Profil seçiminde Adı/URL'yi seçerek sadece adını/nickini yazıp hızlıca yorumunu gönderebilirsin. İstersen Anonim'i seçerek daha da hızlı davranabilirsin; ve fakat kim olduğunu kimse bilmez senden başka. Yok, eğer Benim orda burda hesabım var argadaş, varsa boşuna mı var? dersen hesaplarından biriyle de girip yorumunu bırakabilirsin. Bana ne lan, yap işte bi' şeyler!

← Sonraki
Sonraki Kayıt
Önceki →
Önceki Kayıt